Ceramika kreatywna w domu kolekcjonera

czas trwania czytania minuty

W Palazzo Bovara, na wystawie Elle Decor Italia w ramach Milano Design Week, architekt Giuliano Andrea Dell'Uva tworzy instalację, której motywem przewodnim jest światło i cechy ekspresyjne materiałów. W kolażu nawiązań do lat 70. i 80. występują linie Confetto, Rice i Crogiolo Memoria. W poszukiwaniu cieniowania, właściwości dotykowych materiałów, efektów trójwymiarowych i niedoskonałości powierzchni, która przywodzi na myśl wyroby ręczne

Zabytkowy Palazzo Bovara w Mediolanie znów lśni za sprawą przygotowanej dla Elle Decor Italia przez neapolitańskiego architekta Giuliana Andreę Dell'Uva instalacji, której motywem przewodnim jest światło, pokazane tutaj w pracach artystów, w przezroczystości szklanych powierzchni i w grze odbić oraz załamań światła na różnych kolorowych powierzchniach. Instalacja ta przedstawia dom kolekcjonera bon vivant, który uwielbia otrzymywać wyrafinowane dzieła i otaczać się nimi. To pokaz hedonistycznego świata, który przywołuje kolory i atmosferę lat 70. oraz 80.

„Odtworzyliśmy mieszkanie, w którym możemy wyrazić nasz sposób pracy z powierzchniami materiałów. Nasze studio opracowuje projekty domów i hoteli, głównie w rejonach Morza Śródziemnego, szukając powiązań z rękodzielnictwem i niedoskonałością, które tak bardzo należą do kultury neapolitańskiej” — wyjaśnia Dell'Uva.

Kolekcje Marazzi zostały wykorzystane w trzech pomieszczeniach instalacji, pokazując ich potencjał: zdolność do interakcji ze światłem, materialność i tekstury powierzchni oraz możliwość nawiązania do produktu rzemieślniczego, mimo iż są one efektem precyzyjnych procesów przemysłowych, dbających o zrównoważony rozwój.

W sypialni z prywatną łazienką zastosowano na podłodze kolekcję Crogiolo Rice w kolorach białym i niebieskim (rozmiar 7,5 x 20cm), natomiast jako okładzinę ścienną użyto płytki Rice Pleat 3D, również w kolorze białym i niebieskim, o nieregularnej powierzchni reliefowej, która sprawia wrażenie wyrobu ręcznego. „W naszym sposobie projektowania ceramika nigdy nie jest używana jako zwykła okładzina, ale raczej w jej dotykowym wymiarze oraz ze względu na zdolność do tworzenia zmysłowych relacji z użytkownikami. Ściana nigdy nie jest czymś dwuwymiarowym, ale elementem, który uczestniczy w architekturze: tak jak w tej łazience, gdzie bryła ceramiczna tworzy przestrzeń. Tutaj szukaliśmy niedoskonałości poprzez cieniowanie i mini żłobienia powierzchni. Te płytki potrafią sprawiać wrażenie rękodzieła, jakiego nigdy nie spotkaliśmy w przemysłowych produktach ceramicznych”.

Do sali Dyskoteki studio Dell'Uva wybrało linię Memoria z kolekcji Crogiolo w kolorze czarnym i w rozmiarze 15 x 15 cm; kolekcja ta występuje również jako okładzina stołu, w tym przypadku ze strukturą Stamp 3D o specyficznym efekcie płaskorzeźby. „W Dyskotece chcieliśmy nawiązać do wnętrz w stylu lat 70. i 80. Struktura Stamp 3D pozwoliła nam przywołać gumowe powierzchnie techniczne tamtych czasów. Na podłogę wybraliśmy wykończenie matowe, aby podkreślić mroczny klimat kontrastujący z żywymi kolorami umeblowania”. Powierzchnia przejścia do dyskoteki została pokryta linią Confetto z kolekcji Crogiolo, o reliefowej strukturze Savoiardo. „Ta płytka, ułożona na ścianach wejścia, została pomyślana tak, aby odwiedzający mogli jej dotykać i aby pochłaniała światło w sposób nieprzezroczysty, barwiąc się odbiciem, a nie odbijając do końca światła”.

Wreszcie w sali Color Experience, w której znajduje się instalacja zajmującej się lighting designem pracowni Metis, znajdujemy ponownie płytki z kolekcji Crogiolo Memoria (rozmiar 15 x 15 cm), tym razem jednak w kolorze białym z czarnymi fugami, nawiązujące do siatki graficznej instalacji Superstudio. „To rozwiązanie, które pozwala nam przywołać lata 70. i podkreślić żywe kolory wystroju wnętrz, kiedy instalacja zmienia spektrum światła”.

W tym projekcie wystawy architekt Dell'Uva pokazuje niezwykłą wrażliwość i zrozumienie potencjału ekspresyjnego ceramiki, wiedząc, jak wykorzystać jej kolor, teksturę oraz zdolność do pochłaniania lub odbijania światła. „Ceramika jest częścią naszego DNA oraz tradycji neapolitańskiej od połowy XVIII wieku. Nie są to tylko „praktyczne” powierzchnie, ale materiały, które uważamy za szlachetne. Ponadto, jeśli w branży hotelarskiej rzemiosło jest szczególnie cenione, ale sztywne przepisy ograniczają stosowanie niektórych materiałów, posiadanie produktów przemysłowych, ale o 'charakterze rzemieślniczym' pozwala nam kontynuować nasze poszukiwania niedoskonałości i cieniowanych powierzchni. Ceramika może być również strukturalna i stosowana na zewnątrz, jak uczył Gio Ponti”.